Δήλωση του βουλευτή Γιώργου Βαρεμένου μετά την ανεξαρτητοποίησή του.
Να μου επιτραπεί, εισαγωγικά, να σημειώσω ότι υποψηφιότητα για βουλευτής έθεσα για πρώτη φορά όταν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν τον ΣΥΡΙΖΑ στο 2,6% και πανηγυρίσαμε όταν μπήκε τελικά στη Βουλή. Θέλω να πω ότι δεν έψαχνα κάποια εύφορη κοιλάδα για να τρυγήσω, σώνει και καλά, βουλευτική έδρα.
Έκτοτε, ο ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε απίστευτη διαδρομή προς την εξουσία και, ως αντιπολίτευση, μια επικλινή πορεία που έγινε απότομη κατηφόρα, με τη γνωστή κατάληξη.
Ως προς τα αίτια αυτής της ιστορίας, θα μπορούσε να γράψει κανείς βιβλίο και δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν στα στενά όρια μίας δήλωσης.
Ασκώντας ως ανεξάρτητος βουλευτής τα καθήκοντά μου και σε πείσμα των καιρών, παραμένω σε αυτό που με συνεπήρε από τη μετεφηβεία μου, η πίστη δηλαδή στις αρχές της Αριστεράς, που αποκτούν τεράστια αξία στις μέρες της βαρβαρότητας και της πολεμικής αγριότητας, στα πλαίσια μίας πρωτοφανούς γεωπολιτικής αναταραχής.
Μιας Αριστεράς όχι κλεισμένης στον εαυτό της, αλλά με αποτύπωμα στην κοινωνία, αλλά και στους πολιτικούς συσχετισμούς, ώστε να συμβάλει σε κάτι καλό για τη χώρα και τον λαό.
Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, εδώ και καιρό, μιλούσα για τον κίνδυνο επερχόμενης ερημοποίησης της υπαίθρου. Μιλάμε για μια ύπαιθρο που κράτησε όρθια την Ελλάδα σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας.
Τα λόγια μου εκείνα προφανώς εκλαμβάνονταν από πολλούς ως μέρος μιας συνήθους πολιτικής τακτικής.
Η πρωτογενής παραγωγή δέχεται βάναυσα πλήγματα και, ειδικότερα στην κτηνοτροφία, η κατάσταση έχει ξεπεράσει τα όρια συναγερμού και σε λίγα χρόνια ο ήχος των κουδουνιών στα πρόβατα θα αποτελεί μια νοσταλγική ανάμνηση.
Ειλικρινά, δεν ξέρω αν αυτή η κατάσταση, την οποία η σημερινή κυβέρνηση της σήψης και της παρακμής ωραιοποιεί προκλητικά, μπορεί να αναταχθεί.
Είτε μέσα στο Κοινοβούλιο είτε έξω από αυτό, πρέπει να δοθεί αγώνας για να σωθεί οτιδήποτε αν σώζεται.
Ως προς τη γενικότερη πορεία, μακάρι οι νέοι —αυτή η αδικημένη γενιά— να αφυπνιστούν και να δείξουν στους παλαιότερους τον δρόμο που αυτοί δεν μπόρεσαν να χαράξουν.
Επιτρέψτε μου, όμως, να σημειώσω καταληκτικά ότι, στη χώρα της κληρονομικής δημοκρατίας, όπου τα σημερινά κυβερνητικά τζάκια ανάγονται στον 19ο αιώνα, αποτελεί ιστορικό ανέκδοτο να εμφιλοχωρεί ο ηλικιακός ρατσισμός στη δημοκρατική παράταξη.