Σκληρή κριτική στην κυβέρνηση για την κατάσταση στον πρωτογενή τομέα και ιδιαίτερα για την πολιτική της στην αλιεία άσκησε από το βήμα της Βουλής η Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, Χριστίνα Σταρακά, κατά τη συζήτηση του σχετικού νομοσχεδίου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Η Χριστίνα Σταρακά ξεκίνησε την ομιλία της ασκώντας κριτική στην κυβερνητική πολιτική για τον πρωτογενή τομέα, από το υψηλό κόστος και τις πληρωμές μέχρι τις ζωονόσους. Ιδιαίτερα για το ΟΣΔΕ 2026, έκανε λόγο για ένα σύστημα που διορθώνεται «στο γόνατο», εγκλωβίζοντας παραγωγούς και ΚΥΔ. «Έχετε μετατρέψει την επιβίωση της ελληνικής υπαίθρου σε ένα ψηφιακό πείραμα προχειρότητας, οδηγώντας τον αγροτικό κόσμο σε οικονομικό στραγγαλισμό, αφού κανείς δεν γνωρίζει πότε και αν θα πληρωθεί», τόνισε.
Το μεγαλύτερο μέρος της παρέμβασής της αφορούσε την αλιεία και ειδικά την Αιτωλοακαρνανία. «Από το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό μέχρι τον Αστακό και τον Αμβρακικό, οι ψαράδες μας εκπέμπουν SOS», σημείωσε, αναφέροντας ότι στον νομό δραστηριοποιούνται περίπου 500 επαγγελματικά αλιευτικά σκάφη, ενώ στην περιοχή Μεσολογγίου–Αιτωλικού περισσότεροι από 700 επαγγελματίες αλιείς.
Ανέδειξε την παράνομη αλιεία, το κόστος, τη γραφειοκρατία και την ανάγκη ρύθμισης της ερασιτεχνικής αλιείας, ανανέωσης του στόλου και στήριξης των νέων ψαράδων. Ζήτησε επίσης ενιαία και αυτοτελή εκπροσώπηση του κλάδου, αντί της οργάνωσης ανά αλιευτικό εργαλείο: «Αντί να ενώσετε τη φωνή των ψαράδων, τη σπάτε σε κομμάτια».
Απέναντι σε ένα νομοσχέδιο που επικεντρώνεται κυρίως στον έλεγχο, τόνισε: «Δεν γίνεται να θυμάστε τον ψαρά μόνο όταν είναι να τον ελέγξετε. Πρέπει να τον θυμάστε και όταν είναι να τον στηρίξετε».
Κλείνοντας, η Χριστίνα Σταρακά αντιπαρέβαλε στις κυβερνητικές επιλογές το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για τον πρωτογενή τομέα, με αφορολόγητο αγροτικό πετρέλαιο στην αντλία, σύγχρονο ΕΛΓΑ, γη στους νέους αγρότες, σωστή διαχείριση του νερού και αρδευτικά έργα, σύνδεση της παραγωγής με τη μεταποίηση, ακατάσχετες ενισχύσεις και αποζημιώσεις και έναν αξιόπιστο οργανισμό αγροτικών ενισχύσεων με διαφάνεια και έγκαιρες πληρωμές.
«Ο άνθρωπος που παράγει πρέπει να μπορεί να ζει από τη δουλειά του. Στο χωράφι, στο μαντρί, στο καΐκι. Γιατί χωρίς αυτούς τους ανθρώπους δεν χάνουμε μόνο παραγωγή. Χάνουμε χωριά, εισόδημα και ολόκληρες τοπικές κοινωνίες», κατέληξε.
Ερώτηση του Βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας Μίλτου Ζαμπάρα προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης για το κόστος, τον στόλο και τη νέα ΚΑλΠ 2028–2034
Τα καΐκια μένουν δεμένα. Το καύσιμο είναι πανάκριβο, ο εξοπλισμός κοστίζει όλο και περισσότερο, τα δίχτυα γυρίζουν σκισμένα. Και ο ψαράς αναρωτιέται αν αξίζει να ξαναβγεί.
Αυτή είναι σήμερα η εικόνα της ελληνικής αλιείας. Για το λόγο αυτό, ο Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας Μίλτος Ζαμπάρας με κοινοβουλευτική παρέμβαση προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ζητά άμεσα μέτρα και σχέδιο.
Όλο και περισσότεροι επαγγελματίες ακινητοποιούν τα σκάφη τους ή εγκαταλείπουν. Πρώτη πληρώνει η μικρή παράκτια αλιεία, η ραχοκοκαλιά των νησιών και των παράκτιων χωριών. Ο στόλος γερνά. Οι νέοι δεν έρχονται.
Την ίδια ώρα η συζήτηση ανοίγει σχετικά με τη νέα Κοινή Αλιευτική Πολιτική 2028–2034. Με ποιο τρόπο θα είναι έτοιμη η χώρα να την αξιοποιήσει; Ή τα χρήματα θα μείνουν στα χαρτιά;
«Ο ψαράς ζητά να βγαίνει στη θάλασσα χωρίς να δουλεύει με ζημιά. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεν έχουν καμία αξία αν δεν φτάσουν στο καΐκι», σημειώνει ο Μιλτιάδης Ζαμπάρας.
Ο Βουλευτής ζητά από την κυβέρνηση να απαντήσει:
• Ποια άμεσα μέτρα θα πάρει για το κόστος καυσίμων και λειτουργίας των σκαφών;
• Ποιο εθνικό σχέδιο θα καταρτίσει για τη νέα ΚΑλΠ, ώστε οι πόροι για νέα σκάφη και κινητήρες να φτάσουν στους Έλληνες αλιείς;
• Πώς θα εξασφαλίσει ότι η μικρή παράκτια αλιεία θα έχει πραγματική πρόσβαση στη χρηματοδότηση;
• Θα θεσπίσει μόνιμο μηχανισμό αποζημίωσης για τις ζημιές από λαγοκέφαλους και άλλα είδη, και με ποιο χρονοδιάγραμμα;
• Ποια στρατηγική έχει για να έρθουν νέοι στο επάγγελμα και να μείνει το ελληνικό ψάρι στον ελληνικό πάγκο;
Όταν σβήνει η μηχανή ενός καϊκιού, δεν χάνεται μόνο ένα μεροκάματο. Χάνεται ένα κομμάτι από τη ζωή του τόπου.