Έξοδος
Ο δρόμος για την Αθανασία
Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας
παρουσιάζει το Ορατόριο του Ανδρέα Κατσιγιάννη,
σε σκηνοθεσία – κείμενα και αφήγηση της Μιμής Ντενίση,
μια Ελεγεία στον Ηρωισμό,
με αφορμή την συμπλήρωση 200 χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου
Πέμπτη 14 Μαΐου 2026 και ώρα 20:30’
έμπροσθεν των τειχών του Κήπου των Ηρώων, στην Ι. Π. Μεσολογγίου
Ερμηνεύουν
Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Μάριος Φραγκούλης
Αφήγηση
Γιάννης Τσιμιτσέλης
Ποιητική σύλληψη – Στίχοι
Λίνα Δημοπούλου
Συμμετέχει ο Γιάννης Διονυσίου ,
Η χορωδία Ενηλίκων Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, με μαέστρο τον κ. Σπύρο Χολέβα,
μέλη της χορωδίας Ενηλίκων και της θεατρικής ομάδας του Ιδρύματος Πολιτισμού Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας «Άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός »
Ιστορικός Σύμβουλος παράστασης – κείμενα : Χρήστος Ζήσης
Συμμετέχει και ο Ιστορικός Σύλλογος της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου.
Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας, με αίσθημα ιστορικής ευθύνης και βαθιά συνείδηση της πνευματικής της αποστολής, τιμά τη συμπλήρωση 200 ετών από την Έξοδο του Μεσολογγίου με την παρουσίαση ενός κορυφαίου πρωτότυπου καλλιτεχνικού έργου, το οποίο θα μετατρέψει τη μνήμη σε βίωμα και την ιστορία σε εσωτερική εμπειρία. Σε μια εποχή όπου οι αξίες δοκιμάζονται, η Εκκλησία, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να αναδείξει το διαχρονικό μήνυμα της θυσίας, της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μέσα από το ορατόριο του συνθέτη Ανδρέα Κατσιγιάννη.
Με την ευλογία και την πατρική μέριμνα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού, η επέτειος αυτή δεν αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη ιστορική αναφορά, αλλά ως ευκαιρία πνευματικής αφύπνισης και συλλογικής αυτογνωσίας. Ο Σεβασμιώτατος, αναγνωρίζοντας ότι η μνήμη της Ιεράς Πόλεως δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν αλλά καθορίζει το παρόν και το μέλλον του τόπου, στήριξε με θέρμη την υλοποίηση αυτού του έργου, το οποίο γεφυρώνει την τέχνη με την ιστορία και τον λόγο με την πίστη.
Η Έξοδος δεν υπήρξε απλώς μια κορυφαία πράξη ηρωισμού· υπήρξε πράξη ταυτότητας και ομολογία ελευθερίας. Στο πρόσωπο των Εξοδιτών αναγνωρίζουμε την υπέρβαση του φόβου και την επιλογή της αξιοπρέπειας έναντι της επιβίωσης. Αυτήν ακριβώς τη βαθύτερη διάσταση επιχειρεί να αναδείξει η πρωτοβουλία της Ιεράς Μητροπόλεως: ότι η θυσία του Μεσολογγίου αποτελεί διαρκές σημείο αναφοράς για τον άνθρωπο που αγωνίζεται να παραμείνει ελεύθερος, υπεύθυνος και συνειδητός.
Το έργο αυτό γεννήθηκε από την ανάγκη να ακουστεί ξανά — όχι ως αφήγηση ιστορική, αλλά ως μνήμη ζωντανή — η στιγμή όπου ο άνθρωπος υπερβαίνει τον φόβο του θανάτου και μετατρέπεται σε σύμβολο. Η Έξοδος του Μεσολογγίου, δεν αποτελεί απλώς ένα κορυφαίο γεγονός της ελληνικής ιστορίας· αποτελεί μια από τις ελάχιστες εκείνες στιγμές της ανθρωπότητας όπου η ελευθερία δεν διεκδικείται αλλά επιβεβαιώνεται με την ίδια την ύπαρξη.
Η ποιητική σύλληψη και οι στίχοι της Λίνας Δημοπούλου αποτέλεσαν τον πυρήνα πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η μουσική. Η ποίηση δεν αφηγείται — βιώνει. Και η μουσική δεν εικονογραφεί — αναπνέει. Μαζί συγκροτούν ένα ορατόριο που δεν αναπαριστά την ιστορία, αλλά εισέρχεται στον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων που την έγραψαν.
Η μουσική του Ανδρέα Κατσιγιάννη , κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους: τη Δύση της αρμονίας και της συμφωνικής ανάπτυξης και την Ανατολή της μνήμης, του θρήνου και της ψυχικής έκστασης.
Δεν πρόκειται για συνύπαρξη αισθητικών, αλλά για μια ενιαία γλώσσα. Όπως και η ίδια η Ελλάδα υπήρξε τόπος συνάντησης πολιτισμών, έτσι και το έργο επιχειρεί να ακουστεί σαν ένας κοινός ανθρώπινος παλμός — άλλοτε επικός, άλλοτε σπαρακτικός, άλλοτε σχεδόν ψίθυρος. Η Μιμή Ντενίση σκηνοθετεί και αφηγείται , εντάσσοντας στο έργο τους πραγματικούς απογόνους των Ηρώων της Ιεράς Πόλης του Μεσολογγίου, τους σημερινούς κατοίκους.
Κεντρικοί ερμηνευτές είναι η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Μάριος Φραγκούλης, δύο φωνές που ενσαρκώνουν τις δύο όψεις της ανθρώπινης εμπειρίας μέσα στο έργο: τη συλλογική μνήμη και την προσωπική εξομολόγηση.
Το έργο αυτό δεν επιχειρεί να περιγράψει την ιστορία. Επιχειρεί να αναρωτηθεί: πώς ένας λαός φτάνει στο σημείο να επιλέξει την ελευθερία αντί της ζωής; Η απάντηση δεν βρίσκεται στον ηρωισμό ως ιδεολογία, αλλά στον άνθρωπο ως συνείδηση.
Η Έξοδος δεν ήταν μόνο πράξη αντίστασης· ήταν πράξη ταυτότητας. Και κάθε φορά που η μνήμη της ανακαλείται, δεν αφορά το παρελθόν — αφορά το παρόν του ανθρώπου απέναντι στον φόβο. Το ορατόριο αυτό είναι μια ελεγεία όχι για τον θάνατο, αλλά για την αξιοπρέπεια. Για εκείνη τη στιγμή όπου η ιστορία παύει να γράφεται με γεγονότα και γράφεται με επιλογές. Και τότε η μουσική δεν λειτουργεί ως τέχνη, αλλά ως μνήμη.