Ο Δημήτρης Α. Κατσορίδας, απόφοιτος του ΤΕΙ Μεσολογγίου της περιόδου 1984-1987, συνέθεσε ένα ποίημα αφιερωμένο στη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου, επιθυμώντας να τιμήσει το σπουδαίο αυτό ιστορικό γεγονός.
Όπως ο ίδιος αναφέρει, υπήρξε φοιτητής του ιδρύματος και συμμετείχε ενεργά στους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας για το Κείμενο των υπογραφών των παλαιών αποφοίτων του ΤΕΙ, με αφορμή τη διακοσιοστή επέτειο της Εξόδου.

—

Δ. Α. Κατσορίδας, «Σκιές στο φως της λιμνοθάλασσας» (*)

Απόρθητος φράχτης το αλωνάκι
εκεί που κόλλησαν οι οχτροί
και οι σκέψεις μας κρύος άνεμος
πετρώνει τα κόκκαλα της γης.

Άθλος η προστασία του
κρατιόταν σε μια χούφτα φωτός
στις ντάπιες των διεθνιστών
κι ήταν όλοι εκεί μαζί τους:
Αρβανίτες, Σέρβοι, Μαυροβούνιοι, Βούλγαροι, Ευρωπαίοι
κάθε καρυδιάς καρύδι
που μιλούσαν τη γλώσσα της ανάγκης.

Εκεί και τα παιδιά, οι γυναίκες, οι γέροι
σαν μικρά φαντάσματα
μες στο αλάτι της λιμνοθάλασσας.

Ένας πόλεμος θέσεων ζωντάνευε
νύχτα μέρα
φτυάρια, τσάπες, χώμα, πέτρες, ξύλα, όπλα
και ο ιδρώτας να γίνεται σημαία.

«Στον πόλεμο επιβιώνει όποιος σκάβει», λένε
«Στο Μεσολόγγι κλέβουν χώμα», λένε άλλοι
μα ήταν που φύλαγαν το φως
σε μικρές υπόγειες καρδιές.

Και η πόλη;
Ζούσε την κανονικότητά της
σε μια κατάσταση οριακή
κι όλα να λείπουν
νερό, τροφή, φάρμακα, μολύβι
μα όχι το βλέμμα.

Βασιλάδι, Κλείσοβα, Ντολμάς, Ζυγός
Μεσολόγγι, Γάζα, Ροτζάβα, Κούβα
Ραζηκότσικας, Yasser, Apo, Che
ονόματα σαν άνεμοι
χαραγμένα στο σώμα της γης.

Αντοχή υπό αποκλεισμό
αγώνας για Ελευθερία
και οι λέξεις – Υπερηφάνεια, Αλληλεγγύη, Αντίσταση, Σεβασμός
μια γραμμή που δεν σβήνει ποτέ.

Είμαστε όλοι εκεί και παντού
σαν χρώματα που στάζουν
στον τοίχο του ονείρου.

«Να ζει το Μεσολόγγι»!
Να ζουν τα Μεσολόγγια!