ierotheos5

Ποιμαντορική εγκύκλιος Μητροπολίτη Ναυπάκτου για το Πάσχα

Ιερά Μητρόπολις Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου

Ποιμαντορική Εγκύκλιος 91
Ναύπακτος, Πάσχα 2020

 

Προς τους Κληρικούς, μοναχούς και λαικούς της καθ᾿ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως

 

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Χριστός Ανέστη!

Εφέτος εορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού με έναν ιδιαίτερο τρόπο, λόγω της πανδημίας του νέου ιού. Αυτό έγινε και την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών και του Σταυρού του Χριστού. Η πανδημία αυτή δοκιμάζει την πίστη μας, την αντοχή μας, την υπομονή μας, αλλά και την υπακοή μας στην Ιερά Σύνοδο, που αντιμετώπισε το θέμα αυτό με σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Η Ιερά Σύνοδος ετόνισε ότι «η πρόσκαιρος παραμονή των χριστιανών εις την κατ’ οίκον προσευχήν δεν υπονοεί ουδεμίαν αμφιβολίαν ή, πολύ περισσότερον, δεν σημαίνει αμφισβήτησιν του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας». Και ότι «η οιαδήποτε υπόνοια περί μεταδόσεως νοσημάτων εκ της Θείας Ευχαριστίας είναι καταδικαστέα, διότι θίγει την δογματικήν Αλήθειαν και την Αποστολικήν Πίστιν και Παράδοσιν της Εκκλησίας».

Επίσης είπε ότι «Η ειδική επιστημονική ομάδα μας προέτρεψε να απέχουμε από τις λατρευτικές μας Συνάξεις μέχρι να ξεπερασθεί ο πειρασμός».

Πάντως, αυτήν την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα κάναμε όλη την Ναύπακτο και την Επαρχία μας έναν μεγάλο Ναό, αφού όσοι το είχαν ανάγκη μέσα από το διαδίκτυο και τα άλλα μέσα, ήτοι τηλεόραση, ραδιόφωνο, συμμετείχαν στις ιερές Ακολουθίες, έστω κι αν αυτό είναι πρόσκαιρο. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι η πραγματική Εκκλησία είναι όσοι έχουν βαπτισθή και χρισθή, είναι οι «βεβαπτισμένοι και βεβαιόπιστοι», κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, η οποία συναντάται στον Ναό και αυτός ο Ναός λέγεται Εκκλησία.

Έτσι εφέτος, λόγω των συνθηκών που μας επιβλήθηκαν, όλοι οι ευσεβείς Χριστιανοί έκαναν τις οικίες τους κατ’ οίκον Εκκλησίες, αλλά και την καρδιά τους έμψυχο θυσιαστήριο του Θεού, και έμψυχους Ναούς. Την Μεγάλη Εβδομάδα ζήσαμε τον πόνο των συνανθρώπων μας, που είναι άρρωστοι στα Νοσοκομεία και κλεισμένοι στα σπίτια τους, παρακολουθήσαμε το έργο των ιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού των Νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας. Ήταν μια πράγματι Μεγάλη Εβδομάδα για όλους μας, και είδαμε το Πάθος του Χριστού να επαναλαμβάνεται, με άλλη μορφή, στην ζωή των αδελφών μας και των αδελφών του Χριστού.

Και τώρα φθάσαμε στην Αγία και Μεγάλη Ημέρα του Πάσχα, την Ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού. Ο Χριστός τρεις ημέρες μετά τον θάνατό Του, τον Σταυρό και την Ταφή Του, αναστήθηκε εκ νεκρών και εμφανίσθηκε στους Μαθητές Του, έχοντας επάνω στο Σώμα Του τους τύπους των ήλων, και έτσι τον ανεγνώρισαν οι Μαθητές Του και Εκείνος τους έδωσε χαρά, ειρήνη και το Άγιον Πνεύμα. Τους είπε: «Ειρήνη υμίν», και έπειτα είπε: «Λάβετε Πνεύμα Άγιον· αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται», και «εχάρησαν ούν οι μαθηταί ιδόντες τον Κύριον» (Ιω. κ΄, 20, 22-23).

Καθ’ όμοιον τρόπον και η Εκκλησία, που είναι το Σώμα του Χριστού, αναγνωρίζεται κυρίως όταν δέχεται επάνω της τα στίγματα του Σταυρού και βιώνει την Ανάσταση του Χριστού. Σταυρώσιμο και Αναστάσιμο Πάσχα συνδέονται μεταξύ τους. Όλος ο βίος μας είναι μια χαρμολύπη, δηλαδή χαρά και λύπη μαζί. Εκεί που χαιρόμαστε έρχεται κάτι και λυπούμαστε. Και εκεί που λυπούμαστε έρχεται κάτι και μας προξενεί χαρά.

Εφέτος χαρμολύπη ήταν όλη η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και η Μεγάλη Εβδομάδα, αλλά χαρμολύπη είναι και η εορτή της Αναστάσεως του Χριστού.

Είμαστε ακόμη κλεισμένοι στα σπίτια μας, ζούμε το Πάσχα «κεκλεισμένων των θυρών» του Ναού, αλλά ο Χριστός θραύει όλα εκείνα που κλείνουν τους στενούς χώρους. Αυτός έθραυσε τα κλείθρα και τις πύλες του Άδου, εξήλθε «εσφραγισμένου του μνήματος» και εισήλθε στο υπερώο, όπου ήσαν οι Μαθητές συνηγμένοι «των θυρών κεκλεισμένων».

Ο Αναστάς Χριστός δεν περιορίζεται από τόπους και από κλειστά συστήματα, από ποικίλες κλεισμένες θύρες, αρκεί να είναι ανοικτές οι καρδιές μας. Τα υλικά αντικείμενα, όσο και αν είναι κλειστά, τα διαπερνά η Χάρη του Θεού, η οποία δεν περιορίζεται από τίποτε υλικό. Αλλά εκείνο που δεν μπορεί να διαπεράση είναι η πρόθεση και η ελευθερία μας, ή το ερμητικό κλείσιμο της καρδιάς μας. Δηλαδή, δεν Τον εμποδίζουν τα εσφραγισμένα μνήματα και οι κλεισμένες θύρες, αλλά το μόνο που Τον εμποδίζει να κάνη το λυτρωτικό Του έργο είναι οι εσφραγισμένες και κλειστές καρδιές μας.

Γι’ αυτό, ας ανοίξουμε μόνοι μας την καρδιά μας στον Χριστό, ο οποίος εξακολουθή να λέη: «ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, και εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ᾿ αυτού και αυτός μετ᾿ εμού. Ο νικών, δώσω αυτώ καθίσαι μετ᾿ εμού εν τω θρόνω μου, ως καγώ ενίκησα και εκάθισα μετά του πατρός μου εν τω θρόνω αυτού» (Απ. γ΄, 20-21).

Ας ακούσουμε τον Αναστάντα Χριστό που κτυπά την θύρα του σπιτιού μας και την θύρα της καρδιάς μας και τότε, αφ’ ενός μεν θα δειπνήσουμε μαζί Του το Πάσχα, αφ’ ετέρου δε θα νικήσουμε και θα καθίσουμε μαζί Του στον θρόνο Του.

Χριστός ανέστη, αδελφοί μου και τέκνα εν Κυρίω αγαπητά!

Με θερμές αναστάσιμες ευχές

 

Ο Μητροπολίτης

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος