Δειλινά απαράλλαχτα λουσμένα στην κόκκινη αχλύ τους
Εμείς που γεννηθήκαμε σ’ ετούτο τον τόπο, που δεθήκαμε με την τύχη του και πικραινόμαστε για το ξεθώριασμα της παληάς λάμψης του, δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι. Το Μεσολόγγι φθάρθηκε βέβαια και ξεχάστηκε, δεν πέθανε όμως. Μπορεί βέβαια σιγά – σιγά, όπως ένας πληγωμένος το αίμα του, να έχασε τονRead More →

