football5

Η βία των γηπέδων

Όταν στην καθημερινότητά μας έχουμε ματαίωση των επιθυμιών μας τότε κυριευόμαστε από θυμό και εύκολα πέφτουμε από το ένα λάθος στο άλλο.

Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι να αντέξεις τις ματαιώσεις και τη μη πραγματοποίηση των ονείρων σου, χωρίς να χάσεις την ελπίδα και το δικαίωμα στο όνειρο.
Η συσσώρευση και κυριαρχία για χρόνια μέσα μας, του θυμού συνοδευόμενου και από φόβο εγκατάλειψης και απόρριψης (χωρίς αυτός να γίνει αντιληπτός από τον άμεσο οικογενειακό μας περίγυρο), δημιουργεί αρνητική συναισθηματική φόρτιση και έλλειμμα ωριμότητας. Απόρροια αυτών είναι να χάσουμε την αυτοεκτίμησή μας, δηλαδή να μην αποδεχόμαστε τον εαυτό μας.

«Μου έλειπε η ασφάλεια και τα υλικά αγαθά» .

Η ερμηνεία των ελλείψεων αυτών είναι, ότι δεν είχαμε ή δεν εισπράξαμε ποτέ αγάπη.

Συνήθως στην προ εφηβεία και την εφηβεία, (έντονη θύελλα και πίεση μαζί), οι έφηβοι εμφανίζουν προβλήματα. Αυτά συνοδεύονται με παραβατική –αντικοινωνική συμπεριφορά, όπως κλοπές, οργάνωση σε «συνδέσμους» ποδοσφαιρικών ομάδων ή σε ομάδες ατόμων με πολιτική ταμπέλα και αντικοινωνική συμπεριφορά.
«Φανατισμός στο ποδόσφαιρο και χαρακτηρισμοί» δηλώνουν έλλειμμα έκφρασης και αγάπης.

Στο χώρο του ποδοσφαίρου τα άτομα που «συχνάζουν» στους χώρους των «συνδέσμων» είναι πονεμένα παιδιά, τα οποία δεν γνώρισαν το χάδι και την αγκαλιά. Με τα άτομα της «παρέας του ποδοσφαίρου», νοιώθουν σημαντικά, γιατί αγαπά όλη η «παρέα» την ίδια ομάδα. Έχουν δηλαδή κοινή αγάπη – κοινή αγαπημένη – θρησκεία την ομάδα τους. Στους χώρους των «συνδέσμων» νοιώθουν «ζεστασιά» και προσπαθούν να καλύψουν το έλλειμα αγάπης το οποίο έχουν αποκομίσει από την οικογένειά τους (πυρηνική ή ευρύτερη οικογένεια),ή από το «μπούλιγκ» το οποίο σήμερα κυριαρχεί τόσο στα Σχολεία (κοινωνία των παιδιών) όσο και από στον κοινωνικό μας περίγυρο (κοινωνία των μεγάλων).

Στους χώρους αυτούς των «συνδέσμων» ή των ιδιωτικών «χώρων» της «παρέας» εκφράζουν την αγάπη προς την ομάδα και εκεί κάνουν κοινά πράγματα. Συζητάνε, παίζουν παιχνίδια, πάνε εκδρομές με την ομάδα, φτιάχνουν πανό και πάνε οπαδικά (συντεταγμένα) στα γήπεδα. Σε αυτά εκφράζουν το «θυμό» τους, συμμετέχοντας ενεργά στη «βία των γηπέδων». Επίσης ασχολούνται με διάφορα πάθη, τζόγο, εθισμούς, κ.λ.π. Μέσω όλων αυτών εκφράζουν το συσσωρευμένο τους θυμό. Στην καθημερινότητά τους δημιουργούν μπελάδες, για να μη βαριούνται. Τους μαγεύει να προκαλούν τα όργανα της αστυνομίας. Φλερτάρουν με την παρανομία και τα καταστροφικά πάθη. Οι «παρέες» αυτές αποτελούνται από προβληματικά – πονεμένα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση . Στους ιδιωτικούς χώρους όπου συχνάζουν, οι πονεμένες ψυχές συναντώνται. Μπορεί να συμπονάς, επειδή πόνεσες. Ότι είσαι, αυτό βρίσκεις ως παρέα (φίλο ή φίλη), όμοιο με σένα.

Αν η οικογένειά τους απλόχερα τους παρείχε την αγάπη και την αγκαλιά, πιθανόν δεν μπόρεσαν να τα εισπράξουν, διότι «βιάστηκαν» συναισθηματικά ποικιλοτρόπως τόσο από την κοινωνία των παιδιών στο Σχολείο όσο και από την κοινωνία των μεγάλων στις πόλεις όπου ζουν. Η οικογένεια και η θρησκεία δεν αποκαθίστανται από ομάδες -συνδέσμους και «παρέες» και δεν έχουν καμία σχέση με αυτές.

Στο ποδόσφαιρο οι άνθρωποι όταν είναι οπαδοί και όχι φίλαθλοι εκφράζουν το συσσωρευμένο τους θυμό. Λειτουργούν συνήθως με παρορμητισμό και όχι με τη λογική.
Οι έφηβοί μας κουβαλούν μαζί τους τη μεγαλύτερη δύναμη, η οποία είναι η νεότητα. Άλλη μεγάλη δύναμη είναι η παιδεία και οι αξίες που πήραμε από το σπίτι μας καθώς μεγαλώναμε συνοδευόμενα από την γνώση την οποία πήραμε από το Σχολείο.

Σήμερα όμως δυστυχώς λόγω του υλισμού χάσαμε την ανθρωπιά μας. Είναι καιρός πιά να ξαναγυρίσουμε στις αξίες και στον άνθρωπο, για να βρούμε τη χαμένη αυτοεκτίμηση, τους εαυτούς και ενώσουμε με ισχυρούς δεσμούς την οικογένειά μας.

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, η κούραση, το άγχος, ο καταιγισμός μηνυμάτων και προβλημάτων, δεν επιτρέπουν πολλές φορές στους γονείς να αντιληφθούν εύκολα τα «σήματα» που εκπέμπουν τα παιδιά τους με αποτέλεσμα τα προβλήματα να διαιωνίζονται.

Ποτέ άλλοτε η ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία δεν ήταν τόσο επιτακτική. Όσα για τις προηγούμενες γενιές ήταν «φυσικά» και αυθόρμητα, όπως η ανατροφή των παιδιών και η συμβίωση στις πολύπλοκες κοινωνίες του 21ου αιώνα, πρέπει να είναι αντικείμενο έρευνας και εκπαίδευσης.

Μεσολόγγι, 10/02/2022

Σταυρούλα Τσακμακλή
Πολιτικός Μηχανικός