cc590-1

Οδύνη για την Βηρυττό και τους Ρωμηούς

Παρακολουθώ αυτές τις ημέρες με οδύνη την φοβερή έκρηξη στην Βηρυττό με τόσους θανάτους, τραυματίες και με καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλεως και πολλών Ναών, Νοσοκομείων και σπιτιών. Αυτό το γεγονός υπενθύμισε σε πολλούς το παλαιότερο γεγονός, ήτοι της ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, με τις τρομακτικές επιπτώσεις στους ανθρώπους και το περιβάλλον.

Και τα δύο αυτά γεγονότα έγιναν αυτές τις ημέρες που εορτάζουμε πανηγυρικά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Χριστού, που το πρόσωπο του Χριστού έλλαμψε όπως ο ήλιος και τα ιμάτιά Του έγιναν λευκά όπως το φως.

Τι μεγάλη διαφορά μεταξύ της Μεταμορφώσεως του Χριστού και των φοβερών εκρήξεων! Το άκτιστο Φως του Χριστού στο Όρος Θαβώρ είναι η Βασιλεία του Θεού, ενώ η έκρηξη αυτή είναι η βασιλεία του σκότους. Αυτή η διαφορά δείχνει την αντιφατικότητα της εποχής μας. Άλλοι δοξάζουν το άκτιστο Φως και άλλοι σκορπούν το σκοτάδι του τρόμου.

Αγάπησα τον Λίβανο και την Βηρυττό, από τότε που την διετία 1988-1990 έμεινα πολύ στον Λίβανο και την Βηρυττό διδάσκοντας στην Μπελεμέντειο Θεολογική Σχολή και στην συνέχεια τον επισκεπτόμουν κατά χρονικά διαστήματα, και συνδέομαι στενά με πολλούς Ρωμηούς που παραμένουν στην περιοχή αυτή.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εμείς οι Έλληνες-Ρωμηοί έχουμε πολλούς δεσμούς με τους αραβόφωνους Ρωμηούς του Λιβάνου.

Ο Λίβανος είναι η αρχαία Φοινίκη, που υποτάχθηκε διαδοχικά στους Ασσυρίους, τους Βαβυλωνίους, τους Πέρσες, στην συνέχεια κυριεύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο, πέρασε στους Σελευκίδες, τους Πτολεμαίους και μετά πέρασε στην Ρωμαική κυριαρχία.

Υπήρξε τμήμα της Ανατολικής Χριστιανικής Ρωμαικής Αυτοκρατορίας, τον 7ο αιώνα μ.Χ. έφθασαν στην περιοχή διάφορα αραβικά φύλα, τον 11ο αιώνα μ.Χ. έγινε τμήμα των Κρατών των Σταυροφόρων και όταν έφυγαν οι Σταυροφόροι έγινε τμήμα του Κράτους των Αιγυπτίων και της Συρίας. Μεταξύ του 15ου-18ου αιώνος έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1920, η διοίκηση του Λιβάνου τέθηκε από την Κοινωνία των Εθνών υπό την κηδεμονία των Γάλλων, και το 1926 έγινε Δημοκρατία και λίγα χρόνια μετά αναγνωρίσθηκε η ανεξαρτησία του. Με την Γαλλοβρεττανική συμφωνία στις 23-12-1945 αποφασίσθηκε η εκκένωση των γαλλικών και βρεττανικών στρατευμάτων. Από τις αρχές του 1975 μέχρι το 1990, που επικρατούσε εμπόλεμη κατάσταση με εξάρσεις και υφέσεις, έχασαν την ζωή τους πάνω από 150.000 Λιβανέζοι και το 1/4 των κατοίκων εκπατρίσθηκαν.

Φαίνεται καθαρά ότι οι ιστορικές περιπέτειες του Λιβάνου ομοιάζουν πολύ με τις δικές μας περιπέτειες. Έχουμε πολλές κοινές ιστορικές διαδρομές. Οι Λιβανέζοι, κυρίως οι Ρωμηοί είναι ένας πονεμένος λαός.

Η Βηρυττός, η πρωτεύουσα του Λιβάνου, είναι μια πανέμορφη πόλη, που έχει χαρακτηρισθή η «Ελβετία της Εγγύς Ανατολής», το «μικρό Παρίσι» ή το «Παρίσι της Ανατολής» και προκαλεί τον θαυμασμό σε όσους την επισκέπτονται.

Για πρώτη φορά πήγα στην Βηρυττό την 28η Φεβρουαρίου 1988, Κυριακή της Ορθοδοξίας. Καίτοι ήταν περίοδος εμφυλίου πολέμου, και μάλιστα προς το τέλος του και πολλά σπίτια ήταν βομβαρδισμένα και τα ξενοδοχεία κατεστραμμένα, η πόλη στεκόταν σαν μια αρχόντισσα και θύμιζε το ένδοξο παρελθόν της.

Η Βηρυττός είναι αρχαία πόλη, η λέξη αυτή είναι χαναανιτική και σημαίνει πηγάδι. Αναφέρεται στα αιγυπτιακά αρχεία της 2ας π.Χ. χιλιετίας. Στην Ρωμαική περίοδο έγινε γνωστή ως ρωμαική αποικία. Ο Χριστιανισμός διαδόθηκε από τους αποστολικούς χρόνους και ήταν έδρα επισκοπής, που υπαγόταν στον Μητροπολίτη Τύρου και Φοινίκης.

Είναι γνωστή στον Ελληνορωμαικό κόσμο για την περίφημη Νομική Σχολή και μάλιστα ο Τριβωνιανός, ο νομικός σύμβουλος του Αυτοκράτορος Ιουστινιανού ήταν καθηγητής αυτής της Σχολής.

Στην Βηρυττό δραστηριοποιήθηκαν διάφοροι ετερόδοξοι Ιεραπόστολοι και εργάσθηκαν πολύ δυνατά στην παιδεία, ιδρύοντας Σχολές και Πανεπιστήμια.

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί του Λιβάνου καυχώνται γιατί είναι Ρωμηοί. Ως πατρίδα τους αισθάνονται την Χριστιανική Ρωμαική Αυτοκρατορίας, ακολουθούν όλες τις εκκλησιαστικές παραδόσεις, και στους Ναούς τους ο ένας από τους δύο χορούς των ιεροψαλτών ψάλλει στην ελληνική γλώσσα, καίτοι οι περισσότεροι από το εκκλησίασμα δεν γνωρίζουν ελληνικά. Το κάνουν αυτό για να δείξουν την καταγωγή τους ότι είναι γηγενείς κάτοικοι της περιοχής και υπήγοντο στην Ρωμανία-Βυζάντιο.

Ο Ορθόδοξος Μητροπολίτης Βηρυττού Ηλίας σπούδασε στην Αθήνα Θεολογία και πολλά χρόνια επιτελεί ένα σημαντικό ποιμαντικό έργο, με Ναούς, Σχολεία, Νοσοκομείο, το οποίο είναι το καλύτερο της πόλεως. Δυστυχώς, όπως μου είπε τηλεφωνικώς πρώην φοιτητής μου και τώρα καθηγητής, τα περισσότερα καταστράφηκαν από την φοβερή έκρηξη της προηγούμενης Τρίτης.

Η Βηρυττός, όπως και όλος ο Λίβανος βασανίσθηκε από τον πολυετή εμφύλιο πόλεμο (1975-1990), τον οποίο και εγώ έζησα από κοντά και γνώρισα τις συνέπειές του, αλλά και από συνεχείς ταραχές.

Αυτές τις τραγικές ημέρες η ψυχή μου, ο νούς μου και η καρδιά μου είναι εκεί στον πονεμένο λαό του Λιβάνου και την πληγωμένη Βηρυττό. Προσεύχομαι για τον Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη, τον Μητροπολίτη Βηρυττού Ηλία, τον Κοσμήτορα της Μπελεμεντείου Θεολογικής Σχολής «Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός» π. Πορφύριο, τους πρώην φοιτητές μου που τώρα διαπρέπουν ως Μητροπολίτες, Επίσκοποι, Καθηγητές και Κληρικοί στον Λίβανο, τους απλούς Ρωμηούς που γνώρισα και συνδέθηκα με αισθήματα αγάπης. Προσεύχομαι στον Θεό, να απαλύνη τον πόνο τους και να φωτίση τους ισχυρούς της γης να τους συνδράμουν αποτελεσματικά.

Η προσευχή μας να είναι μαζί τους, γιατί είναι αδέλφια μας Ρωμηοί και γενικά άνθρωποι που πονούν και υποφέρουν.

O Μητροπολίτης Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου
Ιερόθεος