agiatriada1944

Μνήμες Απριλίου του 1944 στο Αγρίνιο

«Κείνο το μαύρο πρωινό κροτάλισαν τα πολυβόλα,
ξερνώντας θάνατο στα κορμιά των αγαπημένων μας ,
που κανάκευαν, οι τρανοί, τα όνειρά μας.
Ο Σταυρωμένος Ιησούς στην Αγιά – Τριάδα δάκρυσε αίμα.
Κι αρνήθηκε για τους δήμιους το «Αφες αυτοίς..»
Κείνη τη Μεγάλη Παρασκευή του ’44
η Λευτεριά λάβαινε το αγρινιώτικο κανίσκι της»

Από το ποίημα ΘΥΣΙΑ του Σωκράτη Κυλάφη για τους ήρωες του Αγρινίου …

Facebook – Δήμαρχος Αγρινίου


 

«Ας μάθουμε να ζούμε μ’ αυτούς που μας λείπουν, επειδή αποτελούν κομμάτι μας, επειδή ξέρουμε γιατί μας λείπουν, κι επειδή την απουσία τους την αναπληρώνουμε με καμάρι».

Το Ανυπότακτο Αγρίνιο, αντί άλλης ανακοίνωσης, επιλέγει σήμερα να πει ελάχιστα γι’ αυτή τη ματωμένη Μεγάλη Παρασκευή της πόλης μας. Δύο κουβέντες μόνο:
Το απόσπασμα του Λουίς Σεπούλβεδα από το βιβλίο του «Η τρέλα του Πινοσέτ», σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη που μόλις διαβάσατε και ένα απόσπασμα από το ποίημα του Παναιτωλιώτη ποιητή και συγγραφέα Δημήτρη Πιστικού, που πρωτοδημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Μεγάλη Παρασκευή 1944» στο τεύχος 129 του περιοδικού «Πνευματική Ζωή», για να τονιστεί, ότι όλα όσα γνωρίζουμε γι’ αυτή τη μέρα είναι το ελάχιστο που ξέρουμε.
Αλήθεια, πόσοι από μας γνωρίζουν το μεγάλο μπλόκο του Παναιτωλίου τη Μεγάλη Δευτέρα του ΄44, που οδήγησε όλους τους άντρες του χωριού στο κολαστήριο του Τολιόπουλου, για να ποτιστεί και με αίμα Παναιτωλιώτικο το γαρύφαλο της Αντίστασης, κόντρα στο Φασισμό και Ναζισμό των ημερών, με ενέχυρο τη ζωή για να καταργηθεί ο θάνατος;

«Δεν έχω τίποτα να πω, γι’ αυτήν την μέρα του θανάτου
για τις μεγάλες αστραπές που ξέσκιζαν το σώμα
για το αθώο αίμα του για τις φθαρμένες λέξεις
για κείνους που διατάξανε, γι’ αυτούς που εκτέλεσαν
για όσους είχαν σωπάσει.
[…]
Δεν έχω τίποτα να πω, τα λόγια βγαίνουν θυμωμένα.

Δεν έχω τίποτα να πω, κι όμως ακόμα είμαι ζωντανός
μετά από τόση φρίκη
κόσμε, πώς μας αντέχεις πάνω σου και δεν μας αφανίζεις
πώς μας θωρείς στην πόρτα σου και δεν μας τηνε κλείνεις
και συ ουρανέ, πώς άφησες τις ανάσες τους να μας μολύνουν τον αγέρα
πώς σήκωσες στον ώμο σου τέτοιους γραικούς
και δεν τους γκρέμισες στο χάος
πώς κράτησες στα χέρια σου τέτοια λεπρήν Ευρώπη;
Χέρι με χέρι πάνε μαζί τα ματωμένα έθνη […]».

 

‘Ανυπότακτο Αγρίνιο’


 

«Λοιπόν μην κλαίτε μάνες Αγρινιώτισσες, θάνατος δεν υπάρχει
μόνο τα χέρια δώστε, αδέλφια μου, να βασιλέψει ειρήνη,
ν’ ανθίσει γέλιο στις ματιές, να λάμψει ο κόσμος όλος,
κι όλος ο κόσμος μια φωνή να τραγουδήσει: Ειρήνη, Ειρήνη, Ειρήνη.»

Γ. Ρίτσος
Αναστάσιμο Μνημόσυνο

Τη Μεγάλη Παρασκευή του 1944 οι ναζί κατακτητές σε συνεργασία με τους ντόπιους συνεργάτες τους εκτελούν 120 ΄Ελληνες πατριώτες. 117 από αυτούς στις φυλακές της Αγίας Τριάδας και οι Σούλος, Σαλάκος, Αναστασιάδης κρεμιούνται σε στύλους της κεντρικής πλατείας της πόλης μας σε μία κίνηση πρωτοφανούς αγριότητας. Η μνήμη των μαρτύρων του αγώνα για λευτεριά και ανεξαρτησία παραμένει άσβεστη και αναπνέει στις σύγχρονες μάχες.

Για την Ανεξάρτητη Ενωτική Πρωτοβουλία, Σταύρος Καμμένος


14 Απρίλη του 1944, Μεγάλη Παρασκευή τότε, η εντολή της Γερμανικής κατοχικής διοίκησης του Αγρινίου να εκτελεστούν 120 κομμουνιστές από τους φυλακισμένους στην Αγία Τριάδα γιατί στην περιοχή είχε αναπτυχθεί αντιστασιακή δράση, υλοποιείται με την εκτέλεση 117 στην Αγία Τριάδα και το κρέμασμα 3 πατριωτών στην κεντρική πλατεία Αγρινίου.

Πέρασαν 76 χρόνια από τότε και όσο και όσοι αν προσπάθησαν να αποσιωπήσουν, να διαστρεβλώσουν, να εντάξουν στα καλούπια των δικών τους στοχεύσεων και επιδιώξεων δεν κατάφεραν να αλλοιώσουν το μήνυμα της θυσίας τους, να ξεράνουν ή να ξεριζώσουν το δέντρο που με το αίμα τους ρίζωσαν. Ο αγώνας κατά του φασισμού, κατά του ιμπεριαλισμού, κατά των πολέμων του , της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία, για κοινωνία όπου ο λαός θα κάνει κουμάντο στην εξουσία, όπου θα σχεδιάζει, θα υλοποιεί και θα ελέγχει πολιτικές που θα ικανοποιούν τις δικές του ανάγκες και όχι τα συμφέροντα των λίγων παραμένει επίκαιρος και αναγκαίος ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που υπάρχουν.

Φέτος η επέτειος της θυσίας των αγωνιστών βρίσκει το λαό μας να δοκιμάζεται από την πανδημία του κορονοϊού.
Οι μάσκες προστασίας που αναγκαζόμαστε να φοράμε, δεν πρέπει να γίνουν μάσκες φίμωσης. Να καταδικάσουμε τις τεράστιες ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα υγείας σε υποδομές, προσωπικό, υλικά και μέσα, που είναι αποτέλεσμα ταξικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια και φέρουν με κεφαλαία γράμματα το όνομα των υπευθύνων. Να βγάλουμε φωναχτά συμπεράσματα αφού και τούτη την κρίσιμη ώρα η αισχροκέρδεια, ο μαυραγοριτισμός, η σύγκρουση μεταξύ συμφερόντων για εμβόλια, φάρμακα, υγειονομικά υλικά φουντώνει, κοινωνικά δικαιώματα και ανάγκες τίθενται σε αναστολή με αμφίβολη την επαναφορά τους, την ώρα που στρώνεται το έδαφος και μέσα στη δοκιμασία αλλά και για την επόμενη μέρα κάποιοι να διευρύνουν απρόσκοπτα τα κέρδη τους. Και το συμπέρασμα είναι ότι αυτός είναι ο καπιταλισμός.

Μένουμε σπίτι χωρίς να εγκαταλείπουμε κανένα μετερίζι του αγώνα για όλα αυτά που δικαιούμαστε, για να γίνουμε αφεντάδες του πλούτου που παράγουμε.
Υπάρχει ατομική ευθύνη για την αντιμετώπιση της επιδημίας η οποία όμως σε καμιά περίπτωση δεν απαλλοτριώνει τις τεράστιες ευθύνες του κράτους. Ταυτόχρονα υπάρχει και ατομική ευθύνη για τη συνδρομή στη συλλογική μαζική, οργανωμένη δράση για να μπορέσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα χέρια να σφίξουμε το σχοινί της καμπάνας και θα σημάνει το αναστάσιμο μήνυμα για τα λαϊκά στρώματα.

Την ίδια στάση θα κρατούσαν σήμερα αυτοί που δώσαν τη ζωή τους πριν από 76 χρόνια για λευτεριά και μια κοινωνία ανθρώπινη, αυτή τη στάση υποδεικνύει και σε μας η θυσία τους.
Τιμή και δόξα στους νεκρούς μας, συνεχίζοντας το δρόμο του αγώνα τους.

Λαϊκή Συσπείρωση Δήμου Αγρινίου