Εκδήλωση της Μητρόπολης Ναυπάκτου για τους εκπαιδευτικούς

Κατά τήν εορτή τών Τριών Ιεραρχών, Προστατών τής Παιδείας μας, στό Πνευματικό Κέντρο τής Ιεράς Μητροπόλεως, στίς 7:00 μέ 9:00 τό βράδυ, πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη εκδήλωση τής Ιεράς Μητροπόλεώς μας πρός τιμήν τών Εκπαιδευτικών.

Η εκδήλωση περιελάμβανε απόδοση επίκαιρων ύμνων από Χορό Ιεροψαλτών υπό τήν διεύθυνση τού Πρωτοψάλτη κ. Παντελή Αναστασόπουλου, ομιλία τού Μητροπολίτου καί δεξίωση.

Παρέστησαν ο Αντιδήμαρχος κ. Γ. Σιαμαντάς, ο οποίος καί απηύθυνε χαιρετισμό, ως εκπρόσωπος τού Δημάρχου Ναυπακτίας, οι Διευθυντές τών Σχολείων τής πόλεως καί πολλοί Εκπαιδευτικοί όλων τών βαθμίδων καί ειδικοτήτων, εν ενεργεία καί συνταξιούχοι, πού γέμισαν τήν αίθουσα τού Πνευματικού Κέντρου.

Ο Σεβασμιώτατος αναλύοντας τό θέμα του «”Γνώθι σαυτόν” καί “πρόσεχε σεαυτώ”» (μπορείτε νά τήν δείτε βιντεοσκοπημένη ΕΔΩ), διάρθρωσε τήν ομιλία του σέ τέσσερεις ενότητες.

Στήν πρώτη ενότητα ανέλυσε τό πώς ερμήνευσε η Σωκρατική καί Πλατωνική φιλοσοφία τό ρητό «Γνώθι σαυτόν» πού ήταν αναγεγραμμένο στόν Ναό τού Απόλλωνος στούς Δελφούς. Δηλαδή, τό «γνώθι σαυτόν» συνδέθηκε στενά μέ τήν περί ιδεών αντίληψη τού πλατωνισμού καί μέ τήν «ανάμνηση» πού υπήρχε στήν ψυχή τού ανθρώπου, οπότε μέ τήν «μαιευτική μέθοδο» ο άνθρωπος έπρεπε νά αποκτήση τήν γνώση τών ιδεών.

Στήν δεύτερη ενότητα αναφέρθηκε στήν διαφορά μεταξύ τού «γνώθι σαυτόν» καί τού «πρόσεχε σεαυτώ», όπως τήν αναλύει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αντιμετωπίζοντας τόν σχολαστικό Βαρλαάμ καί στήν πραγματικότητα η διαφορά μεταξύ τών δύο αυτών ρητών δείχνει τήν διαφορά μεταξύ φιλοσοφίας καί θεολογίας.

Στήν τρίτη ενότητα παρουσίασε συνοπτικά μιά ομιλία πού έκανε τό έτος 1953 ο τότε καθηγητής τής Πατρολογίας στήν Θεολογική Σχολή Αθηνών Κωνστατίνος Μπόνης, κατά τήν πανηγυρική συνεδρίαση τού Πανεπιστημίου Αθηνών τήν ημέρα τής εορτής τών Τριών Ιεραρχών. Στήν ομιλία αυτή φαίνεται η θαυμαστή προσωπικότητα τού Μ. Βασιλείου σέ όλους τούς αιώνες. Ήταν χαρακτηριστική η φράση του: «Στώμεν λοιπόν ευλαβώς πρό τού σοφού Βασιλείου, τού αγίου Ιεράρχου καί τού ενδόξου Έλληνος. Λάβωμεν τούτον ως πρότυπον ευσεβείας, παιδείας καί αρετής».

Στήν τέταρτη ενότητα ο Σεβασμιώτατος ανέλυσε τήν βασική ερμηνεία πού κάνει ο Μ. Βασίλειος στό χωρίο τού Δευτερονομίου «πρόσεχε σεαυτώ». Σέ αυτήν παρουσιάζεται μιά έκθεση ορθοδόξου ανθρωπολογίας, γίνεται ανάλυση τής ασκητικής-νηπτικής παραδόσεως τής Εκκλησίας καί φαίνεται η διαφορά μέ τό «γνώθι σαυτόν» τής αρχαίας φιλοσοφίας.

Κατέληξε δέ στήν ομιλία του μέ τό ότι ο Μ. Βασίλειος ήταν σοφός κατά τά θεία, καί εξέφραζε αυτή τήν εμπειρία του μέ σαφήνεια καί πληρότητα, εκπληρώνοντας τό γνωμικό «τό σοφόν σαφές». Έτσι ο Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας ήταν σοφός καί ο λόγος του σαφής, ήταν Μέγας καί ο λόγος του θεόπνευστος.

Μετά τήν ομιλία τού Σεβασμιωτάτου ακολούθησε συζήτηση μέ πολλά ερωτήματα, όπως: γιά τήν νηπτική διάσταση τής διδασκαλίας τού Μ. Βασιλείου γιά τήν διάκριση φύσει αθανάτου ψυχής τής μεταφυσικής καί τής αθανασίας τής ψυχής κατά τήν χριστιανική διδασκαλία άν υπάρχει ομοιότητα καί συμπληρωματικότητα τών δύο ρητών μήπως τελικά μάς φοβίζει η γνώση τού πραγματικού εαυτού μας μήπως τό αρχαίο ρητό παραπέμπει σέ μιά φιλοσοφική εμβάνθυνση ενώ τό ρητό πού αναλύει καί προτείνει ο Μ. Βασίλειος έχει μόνον ηθική σημασία πώς μπορούμε νά γνωρίσουμε τόν εαυτό μας χωρίς νά μάς τρομάξη η κατάστασή μας πώς αυτό τό ρητό βοηθάει τούς σύγχρονους νέους νά αποφύγουν τήν πολυδιάσπαση στήν οποία οδηγεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής κλπ.

Η εκδήλωση περατώθηκε μέ δεξίωση στήν αίθουσα ψυχαγωγίας τού Πνευματικού Κέντρου.