Η Ποιμαντορική εγκύκλιος της Πρωτοχρονιάς του Μητροπολίτη Ναυπάκτου

Ι­ε­ρο­θε­ος

ε­λε­ω Θε­ου Ε­πι­σκο­πος και Μη­τρο­πο­λι­της της Θε­ο­σω­στου Ι­ε­ρας Μη­τρο­πο­λε­ως Ναυ­πα­κτου και Α­γι­ου Βλα­σι­ου

Προς τους Κλη­ρι­κούς και λα­ι­κούς της καθ᾿ η­μας Ι­ε­ρας Μη­τρο­πο­λε­ως

Αγαπητοί αδελφοί,

Αρχή του νέου πολιτικού έτους είναι η σημερινή ημέρα και πανηγυρίζουμε με θεία Λειτουργία, Δοξολογία και χαρά. Σε όλο τον κόσμο διοργανώνονται εκδηλώσεις με φαντασμαγο­ρικές πράξεις, για να υποδεχθούν το νέον έτος. Όμως, ο,τι και να κάνουμε, κανείς δεν είδε ποτέ κάποιον χρόνο να έρχεται από την ανατολή και κάποιον παλαιό χρόνο να φεύγη στην δύση. Όταν δε οι άνθρωποι συμμετέχουν σε τέτοιες χαρούμενες εκδηλώσεις, έπειτα επι­στρέφουν στο σπίτι τους με μια πίκρα και συναντούν τον πόνο, την θλίψη, την απόγνωση, την τραγι­κότητα.

Τι είναι, λοιπόν, αυτός ο νέος χρόνος; Τι σημαίνει ότι σήμερα έχουμε την αρχή του νέου έτους; Ποιο είναι το νόημα της Πρω­το­χρονιάς;

Όταν πριν χρόνια, και συγκεκριμένα το έτος 2000, εισερχόμασταν, σαν σήμερα, στην τρίτη χιλιετία, αισθανό­μασταν όχι απλώς ότι πέρασε ένας χρόνος, αλλά ότι πέρασαν δύο χιλιετίες από την Γέννηση του Χριστού, και πανηγυρίζαμε όχι επειδή άρχιζε ένας νέος χρόνος, αλλά επειδή άρχιζε η τρίτη χιλιετία. Θυμάμαι τότε, δηλαδή την Πρωτοχρονιά του 2000, μετά την θεία Λειτουργία και την Δοξολογία του Νέου έτους, στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου, πήγαμε στο Δημαρχείο, για να παραστούμε στην πρώτη εορταστική Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμ­βουλίου για την αρχή της νέας χιλιετίας, ώστε να είναι χαρούμενη και δημιουργική όλη αυτή η περίοδος, χωρίς, όμως, να γνωρίζουμε εάν θα ήμασταν ζωντανοί την επομένη ημέρα.

Από τότε, δηλαδή την Πρωτοχρονιά του 2000, πέρασαν 19 χρόνια χωρίς να το κατα­λάβουμε, αφού ο χρόνος τρέχει σαν ορμητικό ποτάμι και φεύγει τόσο χρήγορα, όπως κτυπούν τα δευτερόλεπτα του ρολογιού μας. Και στο διάστημα αυτό έφυγαν από τον κόσμο αυτόν αγαπητοί μας άνθρωποι, άλλαξαν πολλές καταστάσεις στην ζωή μας, αλλά και γεννή­θηκαν νέοι άνθρωποι. Όλα τα παιδιά που είναι σήμερα μαθητές μέχρι την τελευταία τάξη του Λυκείου και εισήλθαν στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου γεννήθηκαν σε αυτό το διά­στημα των δεκαεννέα ετών, από το 2000 μέχρι σήμερα. Έτσι, ο θάνατος συμπλέκεται με την ζωή.

Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι ο χρόνος είναι ταχύτατος, έρχεται και φεύγει γρήγορα, δεν μπορούμε να τον πιάσουμε, δεν έχουμε την δυνατότητα να τον σταματήσουμε, τρέχει συνεχώς και παρασύρει και μας σε αυτήν την γρήγορη πορεία του. Έχουν χαρακτηρίσει τον χρόνο ως «πανδαμάτορα», επειδή δαμάζει τα πάντα, και κανείς δεν μπορεί να τον δαμάση, παρά μόνον ο Θεός, που είναι ο δημιουργός του χρόνου και βρίσκεται έξω από τον χρόνο. Εμείς είμαστε μέσα στον χρόνο και εκείνος μας δα­μάζει, μας εξουσιάζει, με όλες τις συνταρακτικές συνέπειες.

Ήδη, από την πρώτη στιγμή της συλλή­ψεώς μας τα κύτταρα του σώματος έχουν την δική τους κίνηση, όπως κίνηση έχουν και τα όργανα του σώματός μας. Αυτό μπορούμε να το κατα­λάβουμε κυρίως από την κίνηση της καρδιάς μας. Είμαστε κάτω από την κυριαρχία του χρόνου, και όταν ο χρόνος της καρδιάς σταματήση, με την βούληση του Θεού, τότε σταματά και η βιολογική ζωή, χωρίς, βέβαια, να αφα­νίζεται η ψυχή και ο ίδιος ο άνθρωπος ως ύπαρξη.

Έτσι, βιώνουμε τον χρόνο στην ζωή μας ως ένα χαρούμενο γεγονός, αφού ζούμε βιολογικά, αλλά και ως ένα τραγικό γεγονός, αφού κάποτε θα σταματήση ο κτύπος της καρδιάς μας. Και στο σημείο αυτό υπάρχει το φαινόμενο της χαρμο­λύπης.

Αυτό το καταλαβαίνουμε πολύ καλά από διάφορες εκφράσεις που χρησιμοποιούμε. Όταν ευχόμαστε «χρόνια πολλά» στο βάθος αισθα­νόμαστε ότι κάποτε θα σταματήση να μετράη ο χρόνος. Όταν λέμε την ευχή «και του χρόνου» αισθανόμαστε ότι μπορεί να μη φθάσουμε στην επόμενη Πρωτοχρονιά. Όταν συμμετέχουμε στα εορταστικά τραπέζια και χαιρόμαστε, υποβόσκει η λύπη ότι παραμονεύει ο θάνατος ή ότι λείπει ένας αγαπητός μας άνθρωπος που δεν ζη.

Όμως, εμείς οι Χριστιανοί πιστεύουμε στον Θεό που είναι ο άρχοντας του χρόνου, αλλά και μας βοηθά να υπερβαίνουμε τον χρόνο και να περνάμε στο αιώνιο. Για όσους ζούν εν Χριστώ ο χρόνος δεν είναι βασανιστικός, δεν είναι τροχοπέδη, δεν είναι τύραννος, αλλά είναι χρόνος προετοιμασίας για το πέρασμα στην αιώνια ζωή με τον Χριστό. Οι μάρτυρες και οι άγιοι μας έδειξαν ότι ο άνθρωπος που ζη με τον Χριστό, δεν φοβάται τον θάνατο και την δυναστεία του χρόνου, αλλά θεωρεί τον χρόνο ως το ακρωτήριο της καλής ελπίδος, ως ένα πέρασμα στην εν Χριστώ αιωνιότητα. Με τον Χριστό τίποτε δεν είναι βασανιστικό ή προβληματικό. Αντίθετα, εκτός Χριστού όλα, ακόμη και οι πανηγυρισμοί της Πρωτοχρονιάς, βρίσκονται στην σκοτεινή φυλακή του χρόνου και του θανάτου.

Με την ευκαιρία της αρχής του νέου έτους, εύχομαι σε όλους σας χρόνια πολλά με τον Χριστό, που είναι ο εξουσιαστής του χρόνου και ο νικητής της φθοράς και του θανάτου.

Με εόρτιες ευχές

Ο Μητροπολιτης

+ Ο Ναυπακτου και Αγιου Βλασιου ΙΕΡΟΘΕΟΣ